Biorezonans – opis metody, kontrowersje. Bierzemy pod lupę nową modę w medycynie alternatywnej.

W ostatnim czasie zauważalny jest przyrost gabinetów oferujących diagnostykę i leczenie w oparciu o BIOREZONANS. Była już „Żywa kropla krwi”, teraz Biorezonans. Czy to nowy sposób stawiania wątpliwych diagnoz czy nowoczesna metoda badawcza? Opinię w tej sprawie przedstawił prof. dr hab. med. Jerzy Kruszewski.

 

Określenie BIOREZONANS nie występuje w polskich encyklopediach i słownikach, choć jak się wydaje zwolennicy metod biorezonansu odnoszą je do bliżej niesprecyzowanych „drgań”organizmu. „Drgania” te często utożsamiane są z „bioenergią”. REZONANSEM natomiast nazywa się zjawisko polegające na wzmożeniu drgań układu (mechanicznego, elektrycznego, optycznego itp.) wywołane działającą siłą zewnętrzną o częstości zbliżonej do częstości drgań własnych tego układu. W obecnej postaci metody biorezonansu polegają na przyłączeniu pacjenta przy użyciu elektrod i kabli do specjalnego, unikalnego i kosztownego aparatu (MORA, BICOM), który rejestruje i analizuje odbierane z organizmu informacje (drgania, fale), rozróżniając informacje właściwe dla stanu „zdrowia” lub „patologii”. W tym drugim przypadku aparat jest zdolny generować i odwrotnie tą samą drogą kierować do organizmu informacje mogące wygasić (o przeciwnym znaku) informacje patologiczne, co ma powodować „wyleczenie”. Terapia składa się z kilku (kilkunastu) seansów trwających po kilka minut, odbywających się w różnych odstępach czasu i niekiedy jest łączona z zaleceniami właściwymi dla medycyny racjonalnej (np. eliminacja narażenia na alergen), co wg autorów może być warunkiem jej skuteczności. Jak z tego wynika, metody biorezonansu można zaliczyć do metod diagnostyczno-leczniczych, przy czym obie funkcje często są zautomatyzowane (wykonywane przez aparat MORA lub BICOM). Zwykle funkcja diagnostyczna (jej wynik nie ma odniesień do pojęcia diagnozy funkcjonującego we współczesnej medycynie – choroba nie zawsze musi być określona przy użyciu pojęć medycyny akademickiej aby ją skutecznie leczyć), bezpośrednio implikuje „adekwatną” terapię, bez uwzględniania problemów (niekiedy kluczowych) jakie występują zwykle na drodze od diagnozy do leczenia zwłaszcza na gruncie medycyny akademickiej.

Podstawowym założeniem koncepcji biorezonansu jest istnienie w organizmie ludzkim systemu dwóch różnych rodzajów „drgań” o cechach fal elektromagnetycznych:

  • charakterystycznych dla zdrowia normalnych drgań harmonijnych,
  • charakterystycznych dla patologii drgań dysharmonijnych.

Twórca koncepcji – Morel, lokalizuje te „drgania” w systemie meridianów chińskiej akupunktury. Wg jego twierdzeń meridiany przebiegają na głębokości od jednego mm pod powierzchnią skóry i tylko w określonych miejscach występują tuż pod powierzchnią, gdzie tworzą punkty akupunktury, uprzywilejowane miejsca ludzkiego ciała umożliwiające wgląd w system meridianów. Poprzez punkty akupunktury możliwa jest biokomunikacja czyli przekazywanie informacji w obie strony na drodze przyrząd rejestrujący (lub nadawczy) – przewód – punkt akupunktury – meridiany – narząd. W zasadzie chodzi o odbiór i ingerencję w „drgania” występującą w systemie meridianów.

Biorąc pod uwagą:

– pochodzenie metod biorezonansu (jej źródeł),

– ich wysoce spekulatywne podstawy teoretyczne i założenia często odwołujące się do zjawisk metafizycznych, trudne do pogodzenia z współczesną wiedzą akademicką,

– tajemnice patentowe funkcjonowania wykorzystywanej aparatury,

– swoistą, różną od obecnie obowiązującej interpretację pojęcia alergii przez zwolenników metody,

– przyjęte teorie pochodzenia zjawisk „alergicznych”,

– podstawowe braki w metodologii stosowanej przez zwolenników metody w „pracach studyjnych”,

– ciągłe powoływanie się na autorytety i bardzo częste wnioskowanie i uogólnienie „wg zasady wyjątków” (pojedynczych wyleczeń), a zwłaszcza brak ocen odległej skutecznoci terapeutycznej (brak niepowodzeń),

– niechęć do poddania weryfikacji metody przez zespoły gwarantujące obiektywność i poprawność badań porównawczych, powodują brak publikacji w recenzowanych czasopismach i związanej z tym merytorycznej dyskusji,

– wyniki pojedynczych prac uwzględniających naukowe metody porównania zjawisk wykazujące brak wartoci diagnostycznej i efekt terapeutyczny na poziomie placebo,

– brak danych (nawet ze strony zwolenników), że przy jej użyciu rozwiązano jakiś istotny problem współczesnej medycyny,

– niebezpieczeństwa dla pacjentów wynikające z agresywnego propagowania metody,

– opinie instytucji i osób wiarygodnych w zakresie diagnostyki i leczenia chorób alergicznych z obszaru Europa Zachodniej.

Zdaniem autora można określić metodę biorezonansu (BICOM) jako nienaukową metodę medycyny alternatywnej. Wydaje się, że jej coraz większa popularność, zwłaszcza w naszym kraju, wynika nie z rzeczywistej wartości lecz przede wszystkim z wyjcia naprzeciw określonym psychologicznym potrzebom współczesnego człowieka (m.in. modzie) i na tym jej zwolennicy budują jej sukces. Nie ma ona istotnej, zwłaszcza trwałej wartości diagnostycznej i leczniczej w zastosowaniach praktycznych. Zatem w sensie merytorycznym metoda bazuje na naiwnoci chorych, stanowiąc  jednoczenie spore niebezpieczeństwo dla części z nich w aspekcie zaniechania koniecznego leczenia.

Istnieje tak wiele bezpiecznych i sprawdzonych metod leczenia chorób alergicznych, dzięki którym można pomóc większości chorych, a niektórych całkowicie wyleczyć. Należy zatem wobec metod całej medycyny alternatywnej, w tym też metod biorezonansu, wykazywać taki sam racjonalny krytyczny sceptycyzm z jakim traktuje siê nowe metody akademickie. Uznając zasadność argumentów przedstawionej krytyki należałoby zdecydowanie odradzać stosowanie biorezonansu w diagnostyce i leczeniu chorób alergicznych, jeśli celem leczenia ma być coś więcej niż efekt placebo.

 

Artykuł powstał na podstawie fragmentów pracy: Kruszewski J. Metody biorezonansu (terapia MORA, BICOM) – pochodzenie oraz diagnostyczne i lecznicze zastosowanie w alergologii; Alergia Astma Immunologia, 1996, 1(3), 172-183 Pobierz plik

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *